Michel en zijn blinde omaMichel en zijn blinde oma

getuigenis Michel 01 getuigenis Michel 02

Michel Kuate is een jonge twintiger uit Kameroen. Hij werk als veiligheidsagent bij een privébedrijf waar hij teamleider is. Hij is al vier jaar samen met zijn vrouw Silvia en heeft één dochtertje van twee jaar. Hij is héél trots op zijn familie en zijn job maar zegt nooit te zullen vergeten dat het ARED is die zijn leven gered heeft…

Op 26 januari 2002 meldt een onbekende zich aan bij ARED in het MJC (Maison des Jeunes et des Cultures) in Douala met een jongeman die duidelijk hulp behoeft. Zijn rechtervoet is erg geïnfecteerd en vertoont tekenen van gangreen. Hij kan er niet op staan. Onmiddellijk besluiten de medewerkers van ARED hem af te voeren naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. De artsen bevestigen de ernstige diagnose en zeggen daar niets meer voor hem te kunnen doen. Zij adviseren om hem over te plaatsen naar de leprozerie van Dibamba, 20 km daar vandaan, waar met gespecialiseerd is in dergelijke problemen.

Michel blijft er twee lange jaren en ondergaat verschillende operaties om een amputatie van zijn voet te vermijden. Hij wordt moreel en financieel gesteund door ARED. Michel blinkt uit door zijn moet en vastberadenheid. Zuster Carmelle, de Spaanse arts die hem opereerde, prijst hem herhaaldelijk voor zijn moed en zijn wil om te leven.

Pas wanneer de medewerkers van ARED enige tijd later het enige familielid van Michel ontmoeten in Bandjoun, op 400 km van Douala, hoe moedig hij wel is…

De oude oma van Michel die al 40 jaar blind is vertelt dat Michel zijn vader nooit gekend heeft en zijn moeder stierf toen hij nog een baby was. Michel bleef alleen achter bij zijn blinde oma. Al op zeer jonge leeftijd diende hij voor haar te zorgen, en kon dus niet naar school. Hij probeerde wat centen te verdienen door op het veld te werken. Het is daar dat een kleine onverzorgde wonde uiteindelijk de oorzaak zou worden van zijn ernstige infectie.

Na zijn ontslag uit het ziekenhuis probeerde ARED hem te helpen om zich terug in de samenleving te integreren. Eerst hielpen ze hem bij de oprichting van een kleine kippenkwekerij. Helaas ging het bedrijfje failliet nadat al zijn kippen stierven aan vogelpest.

Een tweede initiatief was om – opnieuw met de steun van ARED – een landbouwbedrijfje te beginnen. Helaas waren de middelen van ARED onvoldoende om dit project te laten slagen.

Tenslotte besloot ARED Michel te helpen door hem bij te scholen (hij was nooit naar school geweest!) in lezen, schrijven en rekenen. Deze vorming stelde hem uiteindelijk in staat om een job te zoeken en te vinden.

Intussen is de oma van Michel overleden. Opnieuw kon hij echter rekenen op de morele en praktische steun van ARED, o.m. om de begrafenis te bekostigen en een zerk te kopen…